De Europese paling (Anguilla anguilla) is een zogenoemde “panmictische” vissoort. Dat betekent dat alle exemplaren tot één grote populatie behoren en zich onderling voortplanten. De soort komt voor in een uitgestrekt gebied: van de Noordkaap in Noorwegen, langs de kusten van Scandinavië en de Baltische staten, tot aan de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee, inclusief de Noord- en West-Afrikaanse kust (Schmidt, 1909; Dekker, 2003). In de Witte Zee en de Barentszee wordt de paling nauwelijks aangetroffen, al zijn er meldingen uit de Pechora-rivier in Noordwest-Rusland. Ook in de Zwarte Zee komt de soort sporadisch voor, waarbij sommige exempl aren via kanalen zelfs de rivier de Wolga bereiken.
Uit onderzoek van de ICES Study Group on Anguillid Eels in Saline Waters (SGAESAW) blijkt dat palingpopulaties zowel in zout als zoet water voorkomen en daartussen migreren (ICES/SGAESAW, 2009). De soort leeft in tal van Europese binnenwateren, zoals rivieren en meren. Het leefgebied van de Europese paling wordt geschat op circa 90.000 km² in Europa en delen van Noord-Afrika, en is nog aanzienlijk groter wanneer ook de zeegebieden worden meegerekend.
Cultuur
De band tussen mens en paling gaat duizenden jaren terug. De vis vormde een belangrijke voedselbron en speelt nog altijd een prominente rol in lokale culturen en tradities in Europa en Noord-Afrika.
Levenscyclus #
Algemeen wordt aangenomen dat palingen worden geboren in de Sargassozee, al is dit nooit met volledige zekerheid vastgesteld omdat het paaiproces nog nooit direct is waargenomen. Na het uitkomen drijven de larven met de Golfstroom richting Europa, waar zij zich ontwikkelen tot glasaal. Eenmaal aangekomen bij de kust trekken zij het zoete water in om verder te groeien. Na ongeveer tien tot vijftien jaar keren volwassen palingen terug naar de oceaan om zich voort te planten.
Problemen voor de paling
De Europese kustlijn is tegenwoordig sterk beschermd tegen overstromingen, waardoor jonge palingen moeite hebben om het binnenland te bereiken. Voor volwassen palingen vormt de terugtocht naar zee een nog grotere uitdaging. Geblokkeerde migratieroutes zijn de belangrijkste oorzaak van de sterke afname van de palingstand in de afgelopen 60 tot 70 jaar. Daarnaast spelen factoren zoals vervuiling, predatie en overbevissing een rol. Om deze reden wordt de soort beschermd via de Europese Aalverordening (European Eel Regulation).
De paling heeft onze hulp nodig
Het Eel Stewardship Fund (ESF) is opgericht om initiatieven te ondersteunen die bijdragen aan het herstel van de Europese palingpopulatie. Veel van deze projecten richten zich op het herstellen van de onderbroken levenscyclus, bijvoorbeeld door het uitzetten van jonge paling in zoet water en het helpen van volwassen palingen bij hun trek terug naar zee.
