Schieraal is eigenlijk de ‘volwassen’ versie van de gewone paling (aal). Het is de laatste fase in het leven van een paling voordat hij aan zijn spectaculaire wereldreis begint. Je kunt het zien als de trekmodus van het vis. Wanneer een paling geslachtsrijp wordt en besluit dat het tijd is om zich voort te planten, ondergaat zijn lichaam een complete transformatie.
De gedaanteverwisseling
Om de tocht van duizenden kilometers naar de Sargassozee (bij Bermuda) te overleven, verandert de paling in een schieraal:
- Zilveren glans: De buik krijgt een zilverwitte kleur en het tapijt wordt onderdelen (bijna zwart). Dit dient als camouflage in de open oceaan.
- Grote ogen: De ogen worden groter groter om beter te kunnen zien in de diepe, donkere lagen van de oceaan.
- Dichte huid: De huid wordt sterker en steviger om de overgang van zoet naar zout water en de hoge waterdruk aan te kunnen.
- Geen eten meer: Het spijsverteringskanaal verschrompelt. Het schieraal stopte volledig met eten en gebruikte zijn vetreserve als brandstof voor de hele reis.
De grote reis
massale de transformatie Voltooid is, zwemt de schieraal in het najaar met de stroom mee naar zee. Daar zwemmen ze ongeveer 6.000 kilometer naar hun geboortegrond in de Sargassozee. Eenmaal daar leggen ze hun eitjes en sterven ze. De larven die uiteindelijk drijven, drijven vervolgens met de golfstroom weer terug naar Europa, waar het hele proces opnieuw begint.
Wist je dat? De naam ‘schier’ komt van een oud woord voor ‘helder’ of ‘grijsachtig wit’, wat effectief naar de zilveren kleur van de buik.